متکلف

                    مصنوع

به دادم برس

               بهار                                  

سوت نزن

          من

             لب خط لبت  

                           ایستاده ام

کمرم

 شک       

          ست    

مثل

                  تیر آهن                

دریا خود

فانوس دریاییست

آیینه را

ببین

گیرم                                   

آینه ای   برابر    آینه ات

                                              نباشد           

اما

این حشیش تو نبودی

حیف  

من بزرگ علوی نبودم

حتی اگر شبیه تو...

باغ های پرتقال

بوی 

بهار نارنج نمی دهد 

               به تو                

        چ         

ک

ه

چ

ک

ه

او

لکه می شود

                                             چکش                                                                                                  

               لیلی را به مجنون

                       توی کنگره     

یا رستم را به بند می کشد اسلیمی هات

زیر نیم کاسه ات هیچ

روی سرخی مس

                      قدم که می زنی

                                            قلم می زنی

      چشم هایت را به میخ می کشد

                    تا اسطوره از لای انگشت هات می چکد

                                                                        تق تق...

ممنون

به ترنج که رسیدیم

 تو حاشیه رفتی

 من به حاشیه 

اما شعر                                                                                                                 

بی کلاس تر از آنم

                    که روی عرشه ات دود شوم       

                                                 کاپیتان بلاک

   یا مثل تو                

                                توی کافی شاپ نارنجی ات قحبه بنوشم  

                       من اینجوری ام

                                                              همین جوری... 

  مجنون می شوم   

دستم را قلم کردند

نانم را آجر

روی دیوار نیمه کاره ام

می نویسمت

                  صد و یک      صد و دو     صد و سه...

                   هزار و یک    هزار و دو     هزار و سه

                                                                  خوابم برد

             شایدهنوزذاتت

                               پاک باشد

...             

۲-دلم رابه موجهای کوتاه سپردم

                                     بی که ساحلی...

                                                                 بدی رادیو همین بود

              ۱-                                      آرام قهوه می نوشی

                                                                            ...

                                                  غافل از اینکه من و قاشق

                                                                        سَرگیجه را

                                                                                سَر رفته ایم

             ۲-                                به اضافه ات را

                                               ضرب کن مَسیح

                                               نیازت می شود

                                       سیاهی مردمکت

                                      در سپیدی زمینه

                                                من

                                          مار گزیده...